Dobór techniki polerowania do powierzchni i oczekiwanego efektu

Od czego zacząć: rodzaj powierzchni

Inaczej podchodzi się do jasnych lub przezroczystych wylewek, a inaczej do ciemnych powierzchni z dodatkiem włókna węglowego lub kevlaru. Ciemne i czarne powierzchnie bywają bardziej wymagające, dlatego warto stosować produkty dedykowane, które nie pozostawiają białych śladów. Do tego typu prac dobrze sprawdza się Polski krem polerski do ciemnych/czarnych powierzchni, przeznaczony do żywic oraz włókna węglowego i kevlaru.

Dopasowanie do oczekiwanego efektu: mat, satyna, połysk

Efekt końcowy decyduje o tym, na jakim etapie zakończyć obróbkę. Do pełnego połysku prowadzi się pracę od niższych do wyższych gradacji, a na koniec sięga po pastę polerską. Satyna wymaga zatrzymania się na średnich gradacjach lub użycia sekcji satynującej, natomiast mat uzyskuje się przez delikatne zmatowienie bez finalnego nabłyszczania.

• Połysk: praca od gradacji 360 do 4000, a następnie pasta EpoxyPolish.
• Satyna: użycie krążków o średniej ziarnistości lub dedykowanej sekcji satynującej.
• Mat: zakończenie obróbki zgrubnej lub średniej bez pasty polerskiej.

Kiedy to ma znaczenie

Wybór techniki ma największe znaczenie przy widocznych uszkodzeniach, nierównej powierzchni lub gdy finalny efekt ma być jednolity na całym elemencie. Dotyczy to stołów, blatów, ozdób z żywicy oraz detali z włóknem węglowym. Zbyt niska gradacja startowa może zostawić głębokie rysy, a zbyt wczesne przejście do pasty nie usunie wszystkich śladów po szlifowaniu.