Czy powłoki żywiczne muszą spełniać konkretne normy?

Jakie normy najczęściej pojawiają się przy podłogach żywicznych?

W specyfikacjach technicznych najczęściej można spotkać normy serii EN oraz standard LEED. Norma EN 13813 dotyczy podkładów i jastrychów na bazie żywic, a EN 1504-2 odnosi się do systemów ochrony powierzchni betonowych. LEED to z kolei międzynarodowy system oceny budynków, który premiuje m.in. materiały o ograniczonym wpływie na środowisko i jakość powietrza wewnętrznego.

Nie oznacza to, że każdy produkt musi posiadać wszystkie te dokumenty. W praktyce producenci deklarują zgodność z normami, które odpowiadają przewidzianemu zastosowaniu danego systemu.

Jak sprawdzić, czy powłoka ma odpowiednie potwierdzenia?

Podstawą jest karta techniczna i deklaracja właściwości użytkowych. Warto szukać w nich konkretnych oznaczeń, np. EN 13813, EN 1504-2 lub zgodności z LEED. Dobrze, gdy producent podaje te informacje w opisie produktu, zamiast ogólnie zapewniać o „wysokiej jakości”.

• EN 13813 – odnosi się do podkładów i jastrychów na bazie żywic.
• EN 1504-2 – dotyczy ochrony powierzchni betonowych.
• LEED – wspiera ocenę budynku pod kątem rozwiązań proekologicznych.

Przykładem produktu z taką informacją jest Wodna emalia epoksydowa EasyFloor, która w opisie deklaruje zgodność z EN 13813 i LEED 4.2.

Kiedy ma to znaczenie?

Certyfikaty mają największe znaczenie tam, gdzie powierzchnia jest intensywnie użytkowana – w garażach, na posadzkach przemysłowych, w obiektach użyteczności publicznej oraz w domach, w których liczy się trwałość i bezpieczeństwo. W takich miejscach udokumentowana zgodność z normą ułatwia uniknięcie problemów z przyczepnością, pyleniem czy przedwczesnym zużyciem.

Przy lekkich zastosowaniach dekoracyjnych normy bywają mniej krytyczne, ale nadal warto wybierać systemy z jasno opisanymi parametrami.